علی(ع) و فزت...

 

-شهادت امیرالمؤمنین روحی فداک- شب بیست و یکم

 

 

 

بیست و یکم ماه مبارک رمضان، شهادت جانسوز اولین پیشوای شیعیان، امام المتّقین، یعسوب الدّین، قائدالغرالمحجّلین، مولی الموحدّین، امیرالمؤمنین حضرت علی بن ابي طالب(علیهماالسلام) را به پیشگاه مقدس و منور قطب عالم امکان، بقیة الله الأعظم، حضرت مهدی(عجل الله تعالی فرجه الشریف) و تمامی شیعیان و محبان آن حضرت تسلیت و تعزیت عرض می نمائیم.

**         میسر نگردد به کس این سعادت **
 **                                                      به کعبه ولادت به مسجد شهادت     **

مشخصات:

 نام : علی                                                                                                    

             لقب : مرتضی                                                      

                     کنیه : ابوالحسن                                            

نام پدر : عمران ابوطالب

      نام مادر : فاطمه

تاریخ ولادت : 13 رجب ( 23 سال قبل از هجرت )        

         محل ولادت : مکه مکرمه خانه خدا                    

                  مدت امامت : 30 سال                                                                         

                        مدت عمر: 63 سال                                                                      

                               تاریخ شهادت : 21 رمضان المبارک سال 40 قمری                         

 علت شهادت : تحریکات قطام                                                                                      

نام قاتل : عبدالرحمن بن ملجم                                                                      

         محل دفن : نجف اشرف                                                                           

                                                                                               

والحسن

علی و فزت برب الکعبه اش

 

آن شب که علی در هنگامه بر انگیخته سحری از خانه خارج میشود تا صلای صبح سر دهد و مسلمین را به ندای حق به برپایی صلاة بخواند شاید آنان که او را میدیدند حس کرده بودند که امشب علی آن علی دیشب و پریشب نیست . حال علی حالی است دگر . حالی است که تنها علی میتواند آن را بفهمد . کلثوم پدر را در دیگر حالی میبیند . سر به آسمان بر داشته و در حال راز و نیاز با یگانه معبودش . یا بهتر است در مورد علی بگوییم یگانه معشوقش . چرا که عشق بازی را تمام عشاق میبایستی از علی بیاموزند آنگاه که با خدای خویش سخن میگوید و فریاد مولای یا مولای سر میدهد .

صده هاست که ما در غم فراق علی ، در غم شهادتش میگرییم و ملت ما سالهاست که به چنین دردی خو کرده . هر ساله در کنار لیالی کریمه قدر که گاه اخلاص با یگانه است زمانی نیز میابیم برای پرداختن به پرواز ملکوتی مولایمان علی ابن ابی طالب . پروازی که علی از آن خود نه تنها نگران و مضطر نیست که فریاد شوقی سر میدهد که بعید بلکه ابعد است کسی در هنگام مرگ و در زمانی که مرگش برایش مسلم میشود چنین فریاد شوق آمیزی از خود بروز داده باشد .

فریاد علی چیست . فزت برب الکعبه . بیاییم با هم این کلام مولا را بازشناسی کنیم تا بدانیم که چرا علی اینگونه سخن میگوید و مرگ را چون معشوقی زیبا روی در آغوش میگیرد ؟ دلیلش چیست ؟ چه سری در این سخن نهفته است که امروز و 1400 سال پس از شهادت علی هنوز این جمله ملکوتی در گوشهای اهل دل زمزمه میشود و آرزوی فوز عظیم را در میان آنان که باید تکرار میکند .

 

فعل فزتُ از ریشه ف و ز است . فوز به معنای پاداشی عظیم است . آخرین پاداش خداوند در هنگامی که او به لقاء الله میرسد ، پاداشی و ارزشی که تنها مومنان مقرب به آن میرسند در لسان قرآن به نام فوز عظیم نام گرفته است . حال علی از فوز سخن میگوید . میگوید فوزت و چون لسان عرب است با اعلال واو حذف شده فزتُ میماند . پس علی نمیگوید راحت شدم . نمیگوید خلاص شدم . نمیگوید که از این دنیای فانی خلاصی یافتم . میگوید فزت . رستگار شدم . به لقاء الله رسیدم . به آخرین پاداشی که برای انسان بنده الله میتواند متصور باشد . آخرین پاداشی که خداوند برای اهلش آورده است .

فزت گفتن علی فریاد شوق اوست از رسیدن به معشوق . بعد میگوید برب الکعبه .

ب حرف جار است و ترکیب برب جار و مجرور . الکعبه هم مضاف علیه است و محلا مجرور . علی نمیگوید به راستی راحت شدم یا از شر این انسیان شیطان صفت راحت شدم . برای او این مردمان جاهل محلی از اعراب ندارند . او در معامله اش با یگانه هستی بخش تنها او را میبیند و هیچ . تنها خدا را میخواند و هیچ . فریاد میزند که آری ! من خدا را میبینم . او خدا را دیده و پرستش میکند نه اینکه پرستشش از روی ترس باشد یا حساب گری کاسب کارانه بازاری مآبانه . نه ! او معشوق را میبیند و با دیدن او خریدار میشود .

علی خود حق بود . علی همان انسانی بود که باید خداوند را به خاطر آفریدنش احسن الخالقین نامید . او فریاد میزند که به خدای کعبه رستگار شدم . قسم رستگاری او به نام معشوقش است . به خدای کعبه . به خدایی و صاحبی که زمانی ابابیل را خود از کعبه راند . به خانه ای که در مقابل مادر او فاطمه بنت اسد دیوار شکافت تا مولودی مانند علی را نه از در عادی خود که از میانه دیوار بپذیرد . کعبه علی را به درون خود راه نداد . کعبه علی را در آغوش کشید و چه بسیار تفاوت است میان راه دادن و در آغوش کشیدن . که در در آغوش کشیدن محبتی است که در از باب آمدن نیست .

علی پس از خوردن ضربت اولین جمله اش فریاد شوق است . فریاد شادی از قرابت وصالی است که علی سالهاست انتظار آن را میکشد . وصالی با معشوق ازلی و ابدیش . با همان خدایی که علی بزرگ در میانه شب و در میان نخلستانهای کوفه فریاد مولای یا مولای سر میدهد . اما وقتی علی بزرگ که هنگام مرگ از نصیب شدن فوزی عظیم شادی کنان فریاد رستگاری سر میدهد اینگونه در مقابل قادر متعال مینالد و میگوید مولای یا مولای انت الخالق و انا المخلوق . و هل یرحم الخالق الا المخلوق . ما چه بگوییم ؟ این بندگان ناتوان علی که آزاد شدگان دست علی هستیم و شاگردان مکتب انسانیت علی . علی ای که صوت العداله و االانسانیه است . وقتی علی چنین مینالد ما چه بگوییم ؟

                                                       فاعتبروا یا اولی الابصار

لمبارک سال 40 قمری

 

--    

امام در عصر روز 21 ماه رمضان سال 40 هجری بر اثر عمق زخم و                                                                                      

زهری که وارد بدن وی بوسیله شمشیر شده بود                                                                                                    

در حالی که با خدای خویش در راز ونیاز ودر حال نماز بود ، جان به جان آفرین تسلیم کرد .                                                       

"انا لله وانا الیه راجعون " پیکر شریفش را به نجف اشرف برده وهمان جا بخاک سپردند .                                                          

  

علت شه